راضی نیستم.نمیدونم چرا .شایدم میدونم ولی راه حلی واسش ندارم.حس بدیه انگار همه چیز سرده  یخ زده  مرده.بعضی ها میگن شکر مثل همیشه است بعضی ها هم مینالند ازین که هرروز مثل دیروزه.

ولی فقط مینالند هیچ کاری نمیکنن. تازه آخرش تورو هم به مسخره میگیرن که چقدر سرخوشی و چرا از کاه کوه میسازی.

خسته میشم.

تلفن میزنم میگم چه خبر میگه هیچی سلامتی. اما یادش میره تو کل مدت من بیشتر از ۱۰ بار این سوالو میپرسم و اون باز همین جوابو میده.

وبلاگا میرم

 اونام یخ زدن.

مقایسه میکنم با چند سال پیششون انگار مردن. انگار فقط معطلن یه تقی به توقی بخوره و درش رو تخته کنن و برن سراغ همون روزمرگی های همیششون.مگه میشه آدما تو چند سال این همه عوض شن این همه سرد شن .عین ربات بشن.

میگن تا ۲۰۲۰ ربات های با احساس ساخته میشه.ایکاش جوری ساخته شه که با انسان قابل تشخیص نباشه .

 اونوقت اون روز من حتما یه دونش رو میخرم  اسمشو میزارم دوست.

دیگم به تو و سردی هاتو روزمرگیت کاری ندارم.